เมื่อ Streets of Rage กลายเป็นหนัง: การเดิมพันครั้งใหม่ของ Sega ในยุคที่วิดีโอเกมครองจอเงิน

(SeaPRwire) –   ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่กับอุตสาหกรรมเกมและสื่อบันเทิงมานาน ผมมองว่าการที่ Sega ตัดสินใจหยิบ Streets of Rage มาปัดฝุ่นทำเป็นภาพยนตร์ไม่ใช่แค่เรื่องของความคิดถึง แต่มันคือการทดสอบสมรรถนะของ “สูตรสำเร็จ” ในการดัดแปลงเกมสู่จอเงิน คุณ “ธนดล อัครเดช” นักวิเคราะห์อุตสาหกรรมสื่อดิจิทัลให้ความเห็นไว้อย่างน่าสนใจว่า การเปลี่ยนผ่านจากเกมแนว Beat-em-up ที่มีเนื้อเรื่องเรียบง่ายไปสู่ภาพยนตร์ระดับบล็อกบัสเตอร์นั้นมีความเสี่ยงสูง เพราะเสน่ห์ของเกมยุค 80 ไม่ได้อยู่ที่บทพูด แต่อยู่ที่ “ความดิบ” และ “จังหวะการต่อสู้” การดึงตัว Jeymes Samuel มาคุมบังเหียนถือเป็นหมากที่น่าจับตา เพราะสไตล์การกำกับที่เน้นความจัดจ้านทางภาพของเขาอาจเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้ไม่กลายเป็นแค่หนังแอ็กชันเกรดบีที่ไร้วิญญาณ แต่กลายเป็นงานศิลปะที่เคารพรากเหง้าของเกมต้นฉบับ

ย้อนกลับไปเมื่อ 35 ปีก่อน Streets of Rage คือนิยามของเกมแนวเดินลุยข้าง (Side-scrolling beat-em-up) ที่สร้างปรากฏการณ์ในยุคทองของตู้เกมหยอดเหรียญ ด้วยบรรยากาศเมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรรมและกลิ่นอายหนังแอ็กชันยุค 80 ทำให้มันกลายเป็นไอคอนที่แฟนเกมยุคนั้นไม่มีวันลืม หลังจากความพยายามในการนำโปรเจกต์นี้มาสร้างภาพยนตร์หยุดชะงักไปตั้งแต่ปี 2016 ล่าสุด Lionsgate ได้ประกาศเดินหน้าโปรเจกต์นี้อย่างเป็นทางการ โดยได้ Jeymes Samuel ผู้กำกับจาก The Harder They Fall มารับหน้าที่กุมบังเหียน ร่วมกับ Pat Casey และ Josh Miller สองนักเขียนบทที่เคยฝากผลงานไว้กับแฟรนไชส์ Sonic the Hedgehog ของ Sega มาแล้ว

เนื้อหาของหนังจะอิงจากโครงเรื่องดั้งเดิมที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เกี่ยวกับกลุ่มอดีตตำรวจที่ผันตัวมาเป็นศาลเตี้ยเพื่อกวาดล้างแก๊งมาเฟียของ Mr. X ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงนีออน แม้ก่อนหน้านี้จะมีข่าวว่า Derek Kolstad ผู้สร้าง John Wick จะมารับหน้าที่เขียนบท แต่การเปลี่ยนมือมาเป็นทีมงานที่คุ้นเคยกับจักรวาล Sega อย่าง Casey และ Miller ก็สะท้อนให้เห็นว่าค่ายต้องการความต่อเนื่องและโทนเรื่องที่เข้าถึงกลุ่มผู้ชมในวงกว้างได้ง่ายขึ้น

ในเชิงกลยุทธ์ นี่คือช่วงเวลาที่น่าสนใจมากสำหรับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากเกม เรากำลังเห็นการเปลี่ยนผ่านจากยุคที่เกมถูกมองว่าเป็นเพียง “ของเล่น” ไปสู่การเป็น “ทรัพย์สินทางปัญญา” (IP) ที่มีมูลค่ามหาศาลเทียบเท่ากับหนังสือการ์ตูนหรือนิยายขายดี ความสำเร็จของ Sonic the Hedgehog พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า Sega รู้วิธีบริหารจัดการ IP ของตัวเองให้มีชีวิตชีวาบนจอเงิน แต่ความท้าทายของ Streets of Rage นั้นต่างออกไป เพราะมันไม่มีฐานแฟนคลับที่กว้างขวางเท่ากับเม่นสายฟ้า และไม่มีเนื้อเรื่องที่ซับซ้อนให้หยิบมาขยายความได้ง่ายๆ

เทรนด์ในอนาคตที่เราน่าจะได้เห็นคือการที่สตูดิโอเกมเริ่มเข้ามามีบทบาทในการควบคุมทิศทางสร้างสรรค์มากขึ้น แทนที่จะปล่อยให้สตูดิโอหนังตีความไปเองจนเสียรสชาติ การเลือกผู้กำกับที่มีลายเซ็นชัดเจนอย่าง Samuel แสดงให้เห็นว่า Sega ต้องการสร้าง “สไตล์” ให้กับหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่การขายชื่อเกมเพียงอย่างเดียว หากโปรเจกต์นี้ทำออกมาได้ดี มันจะเป็นพิมพ์เขียวให้เกมคลาสสิกยุค 80 และ 90 อื่นๆ ที่ยังนอนนิ่งอยู่ในคลัง ได้มีโอกาสกลับมาโลดแล่นในรูปแบบใหม่ๆ อีกครั้ง แต่ถ้าพลาดไป นี่อาจเป็นบทเรียนราคาแพงว่าไม่ใช่ทุกเกมที่เหมาะจะถูกเปลี่ยนเป็นภาพยนตร์เสมอไป